vrijdag 3 juli 2020

Vanaf de zolderkamer (4)

De helft van het jaar 2020 is inmiddels alweer achter de rug. De tijd vliegt als een razende voorbij. Tijd voor weer een bescheiden kijkje achter de schermen van dit blog.

Waar vroeger de zolderkamer een fijne plek was om even lekker een zinloos verhaaltje te tikken. Inmiddels bevind ik mij een stuk liever aan de keukentafel. Het thuiswerken heeft veel voordelen, maar na een uur of acht op zolder gebivakkeerd te hebben kan ik de zolder niet meer zien. Het is fijn om vast te stellen dat het nauwelijks weerstand opwekt om af en toe weer lekker naar kantoor te mogen.

Aan die keukentafel is het in ieder geval gelukt om deze maand weer twee blogjes te typen en warempel werden deze eigenlijk bovenmatig goed bezocht. Waarom is eigenlijk best raadselachtig. De titels Thuiswerken en Thermostaatkraankoning nodigen niet per se uit om direct te klikken. Mij is geleerd dat je daarvoor beter titels kan gebruiken als Naaktfoto's (M/V) of 5 manieren om snel rijk te worden. Toch hadden de meeste mensen blijkbaar interesse in mijn ervaringen wat betreft thuiswerken en thermostaten. 

Ondertussen benut ik de spaarzame tijd nog steeds regelmatig met het vraagstuk wat te doen met dit blog. Ooit ben ik begonnen in 2011 om gewoon wat te schrijven. De stukjes die ik op Hyves schreef wilde ik weleens op een soort van eigen platform kwijt. Daarna volgde er van alles en nog wat. 

Daarna is het blog van alles geweest. Van opinieblog tot voetbalblog en van quizplatform tot bloggersblog. Alles kon.  Natuurlijk ook letterlijk, want als er staat dat Hendrie Schrijft dan betekent dit ook dat Hendrie bepaald wat er geschreven wordt. Dus worden er soms ook gewoon boeken gerecenseerd of komen er zomaar wat verhalen voorbij met vrienden. Soms dacht ik even: Laat ik wat populaire artikelen schrijven en proberen wat geld met mijn blog te verdienen (wat inmiddels gelukt is, in 9 jaar is er een cent of 27 uitbetaald) 

Maar inmiddels is dit blog ook wel een beetje een stuck in the middle aan het worden. En misschien vind ik dat wel vervelend.

Grote kans dat ik een beetje zo voort hobbel, maar soms denk ik weleens: Ik haal alles offline. Of ik denk de leukste artikelen laat ik staan en ik begin ergens anders opnieuw. 

Mocht iemand een leuke tip hebben. Schroom niet om hem te geven, maar voor nu fijn weekend!


vrijdag 26 juni 2020

Thermostaatkraankoning

Thermostaatkraankoning

Geen zorgen voor de vaste lezers. Ik ga u niet wekelijks vermoeien met mijn lachwekkende ervaringen zo snel ik gereedschap ter hand neem, maar soms zijn de gebeurtenissen te mooi om niet te delen. Zo verving ik recent een thermostaatkraan in de badkamer. Voor sommigen een routineklus, voor anderen.. Ach, lees maar gewoon.

De voorgeschiedenis
Zo spannend is de voorgeschiedenis natuurlijk niet, maar u moet het wel even weten. In onze badkamer bevindt zich een thermostaatkraan. Niks geks. Maar het rode knopje, die we indrukken als we warmer dan 38 graden willen douchen of badderen, valt er op een dag uit. Dat is op zich al iets wat niet veel mensen mee zullen maken in hun turbulente leventje, maar ik dus wel. Heel problematisch is dat nog niet. Je draait hem iets makkelijker te heet, maar ook dat went wel.

Zelfs de kinderen (2 en 5 jaar oud) beginnen langzaam grappen te maken.

Wat wel een wat lastig bijverschijnsel is komt pas later aan het licht. De draaiknop wordt er namelijk niet beter van. Het technische verhaal erachter bespaar ik u omdat ik dat simpelweg niet goed onder woorden kan brengen, maar al snel kan het zomaar zijn dat de thermostaat 30 graden aangeeft, maar dat hij toch zeker een graad of 40 uit de kraan laat stromen. Niet heel praktisch.

Op dat moment valt het woord voor het eerst. 'Misschien wordt het tijd voor een nieuwe mengkraan', zeggen we tegen elkaar. En u begrijpt dat ik mij vooral afvraag: Wie gaat hem in hemelsnaam monteren?

Een weekend voor Hemelvaartsdag besluit ik de knoop door te hakken. Ik ga hem vervangen. Hemelvaart is daar bij uitstek een geschikte dag voor. Via mijn achterban laat ik alvast een waterpomptang invliegen. Je kan hem maar vast in huis hebben.

Wat er precies misging die Hemelvaartsdag weet ik niet, maar ik heb geen thermostaatkraan vervangen. Er zou vast een nieuwe kans komen. Misschien een niet onbelangrijk detail: We hebben het hier over Hemelvaartsdag 2019.

 Ik heb een vrije dag, de kinderen zijn naar school en ik kan 100.000 dingen bedenken die ik liever doe, maar ik kies inderdaad om de thermostaatkraan te vervangen.

We spoelen door naar 2020. Hemelvaartsdag. De waterpomptang ligt nog onaangeroerd in de la en de thermostaatkraan wordt steeds slechter. Zelfs de kinderen (2 en 5 jaar oud) beginnen langzaam grappen te maken. Natuurlijk had ik ook deze Hemelvaartsdag een goed excuus. Er kwam visite en het was snikheet. De visite bleef logeren en toen ik uitlegde dat ze wat voorzichtig moest zijn met de thermostaatkraan bedacht ik mij: wordt het nu echt niet eens tijd dat....

Niet veel later was het zover. Ik neem u mee middels een kroniek.

Een willekeurige dinsdagochtend 10:00 uur:
In ieder geval heb ik besloten om het zelf te gaan doen. Via de websites van verschillende bouwmarkten kun je redelijk gedetailleerd vinden hoe het aangepakt moet worden en ik heb advies ingewonnen bij meerdere vrienden en familieleden. Het moet dus goed komen. Nadat ik de hartafstand gemeten (uiteraard 15 cm) snel ik naar de Gamma en haal ik daar een thermostaatkraan. U moet weten. Ik heb een vrije dag, de kinderen zijn naar school en ik kan 100.000 dingen bedenken die ik liever doe, maar ik kies inderdaad om de thermostaatkraan te vervangen. Een overwinning op zich.
10:15 uur: Als ze mij iets op het hart gedrukt hebben: Sluit eerst de hoofdkraan af. Sluit alsjeblieft éérst de hoofdkraan af. Die weet ik te vinden. En sluit ik in een handomdraai af. En uiteraard: Ik laat alle waterleidingen leeglopen voordat ik begin.

Als ze mij iets op het hart gedrukt hebben: Sluit eerst de hoofdkraan af. Sluit alsjeblieft éérst de hoofdkraan af. 

10:20 uur: Het makkelijkste deel. Ik zet de waterpomptang, die bijna kirde van plezier dat hij eindelijk nuttig mocht zijn, op de bouten van de oude thermostaatkraan en draai hem los. Tot zover gaat het makkelijk.
10:22 uur: Tot mij vreugde constateer ik dat de S-leidingen zo goed vast zitten dat losmaken dom zou zijn. Ik zet de nieuwe thermostaat kraan erop en draai hem zachtjes vast.
10:23 uur: Dit is het moment dat ik erachter kom dat ik beter geen waterpomptang had kunnen gebruiken. Ergens snap ik ook niet dat ik daarvoor gekozen heb. Waterpomp vond ik naamtechnisch gezien waarschijnlijk goed bij de situatie passen. In eerste instantie hou ik er nog een oude theedoek tussen. Als het niet lukt het goed vast te draaien en de theedoek niet tegen mijn kracht bestand blijkt is de nieuwe (!) thermostaatkraan al flink beschadigd. Ik besluit het te accepteren en niet veel later hangt hij. 
10:26 uur: Ik goochel nog een beetje met een waterpas omdat dit nu eenmaal in de beschrijving staat, maar hoewel de waterpas aangeeft dat hij iets scheef hangt heeft mijn timmermansoog allang in de gaten dat ik nog nooit een thermostaatkraan heb gezien die rechter hangt dan deze. Tijd voor de ultieme test. Laat maar stromen dat water.
10:40 uur: Licht vloekend sta ik in de badkamer als uit de rechter aansluiting rijkelijk water stroomt. Hoe kan dit toch? Ik heb alles opgevolgd. Zelfs de teflontape heb ik gebruikt. Hoewel daar bij de achterban nog wat twijfel over was of het wel of niet nodig was. Bij twijfel moet je niet vlaggen, maar wel teflontape toepassen vond ik. Wat vervelend is aan teflontape: Het is te verkrijgen onder 738 benamingen. Voor klussers als ik doe ik aan de bouwmarkten een oproep om één term per gebruiksvoorwerp te hanteren.

Voor klussers als ik doe ik aan de bouwmarkten een oproep om één term per gebruiksvoorwerp te hanteren.

10:50 uur: Ik heb de schuld gegeven aan het feit dat ik met de waterpomptang de bouten niet goed vast heb kunnen draaien. Bij de Gamma haal ik een baco. En klusdrop. Daar heb ik recht op. Vind ik.
11:00 uur: Ja, geen zorgen. Ik heb de waterdruk er weer afgehaald. Daarna neem ik het stappenplan opnieuw door en monteer de thermostaatkraan opnieuw. Lichte irritatie is er als ik mij realiseer dat ik met de baco de thermostaatkraan niet beschadigd zou hebben. Maar niet veel later kan ik de tweede ultieme test doorvoeren. En met succes. Het water stroomt via de gebruikelijke weg in het bad. Ik juich. Op klusgebied heb ik eindelijk wat bereikt in mijn leven. En dat binnen een uur, terwijl er volgens de Praxis 2 uren voor mag staan (Haters will say: Je hebt er meer dan een jaar over gedaan. Maar jullie zijn gelukkig geen haters).
11:30 uur: Niks, maar dan ook niks in mijn klussende leven gaat vanzelf. Dat blijkt ook nu weer. Ik ga het u uitleggen. Een thermostaatkraan voor een bad heeft twee standen. Staat de knop naar beneden dan stroomt het door de badkraan, trekt u de knop naar boven dan komt het door de douchekop. En stelt u zich eens voor: Je hebt de hele klus volbracht en komt er dan achter dat die knop maar niet naar boven te trekken is....
11:40 uur: Een schaar, een schroevedraaier, mijn tanden, mijn vrouw, een sleutel die toevallig in de buurt lag, werkelijk alles heb ik gebruikt om de betreffende knop in beweging te krijgen. Hulplijnen met ervaren klussers brachten geen soelaas. Ik belde de Gamma. 

'Komt u maar hierheen, meneer. Dat klinkt niet goed'
"U bedoelt dat ik alles weer kan loskoppelen, toch?"
'Ja, want anders kunt u hem waarschijnlijk niet meenemen, he?'
"..."
'Meneer?'
"Ik. Kom. Eraan."

11:44 uur: In de auto vraag ik mij af of ik niet beter een nieuwe badkamer kan laten zetten. Tevens vraag ik mij af of ik mijn tanden nog uit het stuur ga krijgen.

De meneer kon mijn gedachten lezen. Ik ging natuurlijk niet drie dagen met een open leiding boven mijn badkuip zitten.

11:50 uur: 'Nou meneertje, die had u met een koevoet nog niet losgekregen', zegt de medewerker van Gamma. 'Helaas hebben we deze niet meer op voorraad dus u kunt hem bestellen en over drie dagen...' De meneer kon mijn gedachten lezen. Ik ging natuurlijk niet drie dagen met een open leiding boven mijn badkuip zitten. 'Niet ideaal, he? Voor 5 euro meer kunt u een ander exemplaar meenemen'. Pas veel later werd mij uitgelegd dat je de leiding zou kunnen afdoppen. Maar kom op, hé. Ik ken mijzelf en u inmiddels ook. Tot Hemelvaartsdag 2021 met een afgedopte douche zitten leek mij een niet al te best plan.
12:10 uur: U zult het niet geloven. Elk nadeel heeft ook nog zijn voordeel, want de nieuwe thermostaatkraan hangt dankzij de baco zonder beschadigingen aan de badkamermuur. 

Niet eerder had ik een dergelijke klus voltooid. Het moest blijkbaar met horten en stoten, maar hij hing en het functioneert. Of ik geslaagd ben voor mijn klustest. Even dacht ik van wel, maar al snel bleek ik nog de oude te zijn. Bij het ophangen van een schaduwdoek, want zo ongeveer bestaat uit wat ruimtelijk inzicht en het indraaien van 16 schroeven ging het toch mis. Nadat ik mijn tanden in de schutting had gezet besloot ik hulp in te schakelen.

Dingen zijn zoals ze zijn, maar enkele weken na dato hangt de kraan nog steeds. Dat had ik niet verwacht en vermoedelijk was ik niet de enige.

Elke keer als ik mij in de badkamer begeef en langs de vers geïnstalleerde thermostaatkraan loop dan ben ik opnieuw trots en waan ik mij even een koning. Een thermostaatkraankoning.


vrijdag 29 mei 2020

Thuiswerken

Heel soms word ik nog weleens geconfronteerd met mijn gebrekkige kwaliteiten als er binnenshuis of buitenshuis iets geklust moet worden. Zij die al wat langer af en toe op dit blog komen kennen ongetwijfeld het verhaal van Meten is weten. Een situatie waarbij mijn laksheid en onkunde op gebied van klussen op een niveau komen dat het zelfs humoristisch wordt.

Een soortgelijk gevoel had ik toen het ook bij ons zover was. De coronacrisis dwong ook de meeste medewerkers binnen ons bedrijf het kantoor tijdelijk te laten voor wat het is en thuis een werkplekje in te richten. Dat ging dan ook opeens heel snel. Rond het middaguur waren we ons doordrongen van de noodzakelijkheid en nog geen twee uur later pakten we wat internetkabels, kantoortelefoons en andere onmisbare zaken in en reed ik, nu inmiddels tweeënhalve maand geleden, voorlopig voor het laatst mijn werk-woonroute. 

Maar een nog groter probleem zag ik voor mezelf. In gedachte zag ik mijzelf ook alweer in de knoop tussen drie internetkabels de trap afrollen.

Het was op een donderdag. De vrijdag konden we dan nog gebruiken om eventuele oneffenheden glad te strijken zodat we die maandag erop volop van huis uit konden gaan werken.

Ik verklap u vast dat dit laatste lukte. Maar de weg er naar toe was, late we zeggen, zoals u dat logischerwijs ook van mij zou kunnen verwachten.

Drie keer twintig meter internetkabel van de zolderkamer naar de begane grond. De laatste ruimte is de plek waar de modem zich bevindt. Daar begon het avontuur dan ook zo ongeveer. Hoe ik de kabels het weekend netjes weg ging werken was voor mij ook nog een onduidelijk verhaal, maar voor het functioneren op vrijdag had ik besloten dat ik de drie kabels netjes door het huis heen zou begeleiden naar zolder. Overigens zal ik u het technische verhaal besparen waarom het drie kabels betreft, maar kort gezegd betreft het twee telefoons en een kabel voor de laptop. 

De kabels waren keurig weggewerkt achter wat lampjes en schilderijen en rondom wat trapleuningen gevlochten. Ze waren zichtbaar, maar lagen niemand in de weg. Er was echter nog een onoverkomelijk probleem. Ik kwam een meter of tien tekort. De zolder was nog ver weg. Na koortsachtig overleg met mijzelf besloot ik het nette wegwerken van de bekabeling te laten voor wat het is en de kabels via de snelste weg omhoog te trekken. 

U raadt het al. Misschien als ik liggend op de grond met de laptop half op de trap zou kunnen werken zou het wat kunnen worden, maar de bureau op zolder zou met deze twintig meter kabel nooit bereikt worden. Even had ik nog het idee de kabel buitenlangs door de achterdeur naar het zolderraam te trekken. Heel even maar, want alleen al bij het idee door mijn hoofd laten gaan zag ik vrouwlief haar wenkbrauwen fronsen.

Een ding was duidelijk. Het was heel slim om de vrijdag te gebruiken om wat plooien glad te strijken, al moest er natuurlijk ook gewoon gewerkt te worden die dag. En zo begon ik vrijdagochtend dus aan de keukentafel, volledig ingericht als kantoor, mijn werk te doen. 

's Middags kon ik dus in ieder geval op zolder werken en dat zorgde in ieder geval voor rust in en vooral óp mijn hoofd. 

U moet weten dat mijn werk veel uit chatten (in de vorm van mailen en appen) en bellen bestaat. Twee mensen vonden het in ieder geval fantastisch. Dochterlief (4 jaar) en zoonlief (2 jaar) waren lyrisch dat papa op een werkdag 's ochtends aan de keukentafel zat en ook nog eens met apparatuur waarop veel knopjes en lichtjes vrolijk en flikkerend aanwezig waren. 

Na het zevende telefoongesprek met één kind op mijn hoofd en de ander balancerend op mijn schouder en het zoveelste mailtje wat verkeerd gestuurd werd omdat één van de twee liefste draken van de wereld de enterknop aan een onverwoestbaarheidstest onderwiep was de maat zo ongeveer wel vol. Ook vrouwlief had het wel gezien. 'Ik ga even drie keer dertig meter kabel halen'

's Middags kon ik dus in ieder geval op zolder werken en dat zorgde in ieder geval voor rust in en vooral óp mijn hoofd. Al was dat slechts tijdelijk. Want over de vloer lag door heel het huis nu dertig meter kabel. Niet één keer, niet twee keer, maar drie keer. Het netjes wegwerken was niet helemaal gegaan zoals ik dat van te voren bedacht had. Nadat er een lamp van de muur viel en er een schilderij sneuvelde begon ik zelfs te vrezen voor de trapleuning. De kabels lagen dus nu gewoon in één rechte lijn over vloer en trappen van de woonkamer (ja, ook dag nog. Onze modem bevindt zich in de meest bewoonde woning van het huis) naar de zolder. Met twee spelende kids is dat vragen om problemen. Maar een nog groter probleem zag ik voor mezelf. In gedachte zag ik mijzelf ook alweer in de knoop tussen drie internetkabels de trap afrollen.

Over het algemeen heb ik geen moeite met slapen. Zelfs op de wat mindere dagen des levens. Maar die nacht, de nacht van vrijdag op zaterdag, deed ik geen oog dicht. Hoe ging ik de enorme trossen aan internetkabel op zolder krijgen zonder op een manier dat iedereen die ons huis zou betreden ook maar zou weten dat er überhaupt internet door het huis liep? Natuurlijk waren en zijn er veel moeilijkere vraagstukken in het leven op dit moment, maar dat dit probleem zo snel mogelijk van (de keuken)tafel moest was wel duidelijk.

U hoeft mij maar een beetje te kennen en u weet het allang: Ik had werkelijk waar geen idee. Gelukkig heb ik een buurman die op zaterdag wel even wilde kijken. Al snel hadden we een plan (ik praat graag in 'we', maar het was vooral zijn plan). In vogelvlucht legde hij mij uit waar we de kabel langs zouden trekken, waar er eventueel wat gaatjes geboord moesten worden en hoe hij het netjes weg zou werken. Allemaal dingen waarvan ik wist dat ik het hem kon toevertrouwen en die hij ook nog voor ons wilde doen. Net toen ik mij wel wat lullig begon te voelen over het feit dat mijn middag vooral zou bestaan uit het aangeven van boormachines en hamers en het drinken van een koud biertje aan het eind van de succesvolle exercitie bedacht ik mij nog iets wat tot dat moment leek op een onbeduidend detail: 'Je moet nog even één ding zien', zei ik hem.

En opeens had ik een nuttige bijdrage. Op zolder was een hele oude telefoonaansluiting. Zo eentje die met mazzel misschien nog door een medewerker van Radio Scheveningen herkend zou worden, maar verder bij een medewerker van pak 'm beet Ziggo vermoedelijk geen lampje zou doen branden. De aansluiting konden we dan ook niks meer mee, maar buurman was het met mij eens dat er dus ergens een kabel moest lopen. Hij besloot deze te volgen en vanaf daar werd het simpel. 'Buurman, je hebt gewoon een koof van boven naar beneden lopen.' 

Niet veel later waren we al bijna klaar. Slechts één gaatje in de vloer en het trekken van toch die twintig meter kabel door de kruipruimte en de koof en er was perfect werkend internet op zolder. Een last viel van mijn schouders. Ik kon maandag rustig gaan beginnen met werken zonder dat mijn gezin daar allerlei ongemakken van zou ondervinden.

U moet weten dat ons bedrijf niet echt een IT-afdeling heeft. Het feit dat ik ooit een eendagscursus Excel heb gedaan zou zelfs wel eens kunnen betekenen dat men denkt dat ik de IT voor mijn rekening neem. 

Al vroeg ik mij nog wel even af hoe we die andere twee internetkabels naar boven gingen krijgen. 'Ben je gek?', zei de buurman. 'We kopen toch een switch?' U moet weten dat ons bedrijf niet echt een IT-afdeling heeft. Het feit dat ik ooit een eendagscursus Excel heb gedaan zou zelfs wel eens kunnen betekenen dat men denkt dat ik de IT voor mijn rekening neem. Een apparaat dat luistert naar de naam switch was dus ook nieuw voor mij. Maar volgens mij hoef ik u niet uit te leggen dat we dit apparaat kunnen uitleggen als een soort verlengkabel voor internetkabels.

En zo kwam er een einde aan het kleine leed, wat natuurlijk direct in het niet valt bij het grote leed wat direct en de reden is van het thuiswerken op zichzelf (Als er iets is wat een belangrijke doorstart heeft gemaakt deze coronatijd is het de disclaimer). Het thuiswerken gaan we voorlopig nog even doen zoals het er nu uit ziet. Op zolder, met goed werkend internet. Met dank aan de buurman en het feit dat ik ergens, in een oude telefoonverbinding, dacht de oplossing te zien.