maandag 29 juli 2019

Negen dingen die de leek opviel tijdens de Tour de France



Natuurlijk kun je als je al zeven 
keer een heuse tourpoule organiseert én ook regelmatig een andere grote ronde of voorjaarsklassiekertje kijkt niet meer zeggen dat je helemaal een leek bent. Toch pretendeer ik nog steeds niet al te veel te weten van wielrennen. Ik begrijp namelijk lang niet altijd wat ik zie tijdens een wielerkoers. Iets wat ik met bijvoorbeeld voetbal niet heb. Maar hoe dan ook heb ik echt een geweldige tour gezien. Er gebeurde tenslotte iedere keer wel iets. Het leek mij leuk om er een paar uit te pikken.

Het geel van Groenewegen
Natuurlijk heeft u het blogje gelezen bij de eerste rustdag. Een Nederlander won de eerste etappe en dat betekende dat er voor het eerst sinds 1989 een Nederlander de gele trui ging dragen. Ergens tussen het einde van de etappe en de ceremonie kwam ik erachter dat niet Dylan Groenewegen (die ergens voor de eindstreep op de grond lag) maar Mike Teunissen (tot kort daarvoor alleen bij de allergrootste wielerfanaten bekend) voor Nederland het geel had veroverd. Het mocht de pret niet drukken.

Het succes van Jumbo-Visma
Zoals wel vaker te lezen is geweest volg ik sinds 2012 ongeveer de Tour de France. Een Tour waarin de Rabobankploeg zo'n beetje teleurstelling op teleurstelling stapelde. Hoe anders was het dit jaar. We zijn inmiddels wat sponsoren en jaren verder. Maar de ploeg die dit seizoen onder de naam Jumbo-Visma in de Tour actief was haalde met Kruiswijk het podium, haalde met Mike Teunissen, Dylan Groenewegen, Wout van Aert én een ploegentijdrit liefst vier etappes binnen en deed bij het controleren van het peloton bij vlagen denken aan de machtige Skyploeg van de afgelopen jaren. 

De spanning was terug
Zelf vind ik dat bij een grote ronde de allergrootsten aanwezig moeten zijn. Denk dan natuurlijk ook aan Tom Dumoulin, maar zeker aan Chris Froome. Zelf denk ik dat Froome indien aanwezig alle renners gewoon weer aan puin had gereden. De afgelopen jaren heb ik en velen met mij tegen beter weten in gehoopt dat Froome, vaak al vroeg in het geel, er nog afgereden werd na een slechte dag op één of andere berg. Het gebeurde geen enkele keer. Ja, vorig jaar, maar toen besloot Team Sky op den duur maar de kaart Gerraint Thomas te spelen. Dit jaar waren er tot ongeveer etappe 19 meer dan een handvol kanshebbers. Het bleef lang spannend en dat was ontzettend leuk.

Alaphillipe
Als quizmaster van de inmiddels bekende Tourpoule van dit blog was de vraag meerdere malen: Wie rijdt er na vandaag in het geel? Zelf was ik ervan overtuigd dat Alaphillipe bij het eerste het beste specialistische werk uit zijn gele trui gereden zou worden. Maar hij bleek te kunnen strijden als een leeuw. Overleefde de Pyreneeën en won zelfs een tijdrit. Pas de tweede dag in de Alpen werd hij, ook nog onder bijzondere omstandigheden in een ingekorte etappe, door Egan Bernal onttroond. Alaphillipe gaf de Tour enorm veel kleur. En daarmee bedoelen we niet alleen het geel.

De tranen van Pinot
Frankrijk snakt naar een Franse tourwinnaar. Alleen de overdreven optimistische Fransozen dachten misschien dat Alaphillipe in het geel Parijs zou halen, maar de meer realistische Fransen hadden hun hoop gevestigd op Thibaut Pinot. Ook niet onterecht en zelf had de Fransman er ook veel vertrouwen in. Tot etappe 19. Pinot moest afstappen en de tranen stroomden. Hij werd ook nog getroost door een teamgenoot die hem knuffelde, maar toch ook snel verder moest. Hoe sneu ook, het was een prachtig beeld. Sport en alles daaromheen is vaak prachtig.

Het natuurspektakel
Etappe 19 komt vaak terug in dit overzicht en ook de modderstroom kan niet ontbreken. Het was een Tour de France waarin elke dag wel wat gebeurde en onderweg naar Tignes werd de rit opeens gestaakt. Renners waren boos. Onterecht, zo bleek later. Het noodweer in Tignes had de laatste col echt onbegaanbaar gemaakt. De tijden werden min of meer vastgesteld naar de verhoudingen op dat moment in die etappe. Zelf denk ik: Had de hele etappe-uitslag niet geschrapt moeten worden? We zullen nu nooit weten wat bijvoorbeeld Kruiswijk in de laatste klim had kunnen doen om nog dicht bij het geel te komen. Hoe dan ook, weer een prachtig hoofdstuk in de geschiedenis van de Tour de France.

Het ontbreken van een aanval
En ook een dag later werd de etappe drastisch ingekort. Het leek al snel duidelijk dat een etappe van 59 kilometer met een klim naar Val Torens een inhaalslag van een dikke minuut op gele truidrager Bernal voor bijvoorbeeld Kruiswijk niet meer ging lukken. Maar nu komt echt de leek in mij naar boven. De tactiek van Jumbo Visma was: Volop tempo maken zodat nummer 2 Alaphillipe snel zou lossen en Kruiswijk derde zou worden. Dat Franse varkentje was snel gewassen en dan denk je: Zit er nog meer in? Maar Kruiswijk bleef rustig in het groepje met nummer 1 (Bernal) en nummer 2 (Thomas) fietsen. Mij werd uitgelegd dat hij niet beter kan en dat aanvallen nog zou kunnen betekenen dat hij zijn podiumplek alsnog zou verliezen. Dat snap ik dan misschien, maar dan nog dacht ik: Buchmann is toch nummer vier en iemand die met lege handen zou blijven? Waarom viel hij dan niet aan? Het zal allemaal logisch zijn, maar ik baalde van de lauwe en saaie slotklim die scherprechter van de Tour de France moest zijn...

Podcasts
Sinds enkele maanden heb ik de podcasts ontdekt. Met name voetbalpodcasts, maar de afgelopen weken konden wielerpodcasts niet ontbreken. Met name De Rode Lantaarn heb ik geluisterd. Achteraf vond ik het iedere keer niet heel bijzonder. Wat ik vooral miste was een dagelijkse podcast. In de voetbalwereld zijn er Nederlandse podcasts die zelfs de Afrika Cup dagelijks bespreken. In de wielerwereld moet je het blijkbaar doen met 1 of 2 keer per week. Gemiste kans. Alleen de NOS bracht dagelijks een podcast uit, maar die kozen voor een tijdstip aan het eind van de ochtend. Een podcast luister je over het algemeen later en dus was het vaak mosterd naar de maaltijd en luisterde je aan het eind van de dag naar de voorbeschouwing van de etappe van die dag. 

Radio Tour de France
Tot slot een shoutout naar Radio Tour de France (evengoed van de NOS). Regelmatig mocht ik in de auto het eind van een etappe beluisteren met Gio Lippens en Sebastiaan Timmerman en natuurlijk de tune die niet mag ontbreken. Al vaak bewierookt door mij en dit jaar is het niet anders. Hulde!

Geen opmerkingen: