vrijdag 8 januari 2016

Winterperikelen

Muts op, sjaal om en handschoenen aan. Dan mag je pas naar buiten. In elk geval zitten we in de tijd van het jaar dat dit al een aantal weken de normale gang van zaken moet zijn. Dat is niet zo, maar van de week begon het er warempel een beetje op te lijken.

Tot begin deze week lag zwemmen in open water nog eventjes meer voor de hand als schaatsen op natuurijs. Maar ergens begin van deze week kwam het toch op gang. IJsregens! IJzel! Sneeuw! Alles wat een winter tot een winter maakt! Alarmerende codes die nog roder kleuren als de cijfers van de AEX. Elfstedentocht was binnen no time trending topic op Twitter. Hij werd gereden zelfs. Dat kon gewoon. Op straat.

Het was alsof het klimaatakkoord dat in december gesloten werd in Parijs in de praktijk werd gebracht door Noord-Nederland. En daar zullen ze bevestigen dat het uitstekend werkt. En dat is dan natuurlijk weer slecht nieuws. Snapt u het nog? We trekken miljoenen uit om het klimaat te redden om vervolgens heel fanatiek in het nieuws te brengen dat de ijzel de maatschappij miljoenen gaat kosten. Tsja, het is het één of het ander, he?

Hoe dan ook, waar voor de rest van Nederland van toepassing was dat men zich maar bleef afvragen waar de winter bleef gold vooral voor de drie noordelijke provincies een scenario waar je jezelf langzaam bij af ging vragen welke terroristische organisatie deze ontregeling van het openbare leven ging opeisen. 

Een dag later kwam ik dezelfde buurman tegen en wist hij mij te vertellen dat Carglass het allerbeste bedrijf was dat je maar kan bedenken als het gaat om schade aan je autoruit

Laat ik nu net op het grensgebied wonen tussen het deel van Nederland waar afgelopen week tijdelijk de Noordpool was gehuisvest en dat andere deel dat ijzel dit jaar alleen nog van de televisie kent. 'Doe voorzichtig', is een redelijk standaard waarschuwing die ik meekrijg als ik de deur uitga. Ook één van de ochtenden van de week. Zo'n ochtend waarop ik weer geen idee had waar mijn sjaal, muts en andere winterattributen waren. Want echt nodig waren ze nog niet geweest.

Ik was nog niet buiten en voor ik het wist lag ik bijna in een spagaat. Dat had enerzijds leuk geweest, want het zou mijn eerste ooit geweest zijn. Maar toch ben ik er blij om dat ik mij op tijd herpakte, want als deze jongen de spagaat gaat doen voorspel ik dat de gevolgen desastreus geweest zouden zijn.

Ik reed inderdaad met 120 km per uur over de snelweg met een open achterdeur

Met beide benen weer op de grond glibberde ik naar mijn auto die een fraai ijslaagje had. Even het krabbertje pakken, dacht ik. Ik trok aan de voordeur. Krrrgggg. Die ging niet open. Achterdeur dan maar. Zelfde geluid, zelfde effect. Gelukkig ging één van de deuren toch open. U begrijpt: Bij een driedeurs was ik nu dus al volledig uitgeschakeld geweest tot de dooi weer in zou zetten. Eenmaal bij het krabbertje werd een ding duidelijk. En dat was dat ik het met dit krabbertje niet ging redden. Het ijs was vrij dik.

Een buurman zag ik met twee colaflessen heet water lopen. Dat had ik jaren geleden ook eens een andere buurman zien doen. Hij zag mij prutsen bij mijn autootje en zei: 'Dit is het allerbeste wat werkt. Heet water. Rijd je zo weer weg.' Ik besloot het advies niet ter harte nemen. Niet omdat ik het een slecht idee vond, maar waarschijnlijk omdat ik te lui was om binnen water te koken. Een dag later kwam ik dezelfde buurman tegen en wist hij mij te vertellen dat Carglass het allerbeste bedrijf was dat je maar kan bedenken als het gaat om schade aan je autoruit.

Ik ging in de auto zitten en zette de kachel hoog. Het schermpje gaf overigens aan dat de temperatuur buiten +3 was. Dit moest wel heel bijzonder ijs zijn dan.  Op de radio hoorde ik dat in Zwartsluis de scholen dicht zouden blijven. U moet weten, Zwartsluis is vanaf mijn huis zelfs prima met de fiets te doen. Natuurlijk kun je theoretisch overal komen op de fiets vanaf mijn huis, maar Zwartsluis is écht haalbaar. In Zwolle was op mijn spagaatje na het openbare leven niet echt ontregeld, maar een verfrissend fietstochtje verder wist je blijkbaar niet waar je zou eindigen als je per ongeluk uit zou glijden. 

Langzaam maar zeker verdween het ijs van mijn ruiten als sneeuw voor de zon en zonder problemen reed ik weg en draaide ik de snelweg op. Rustig zou ik richting de provincie Utrecht tuffen. Ping! Een waarschuwing. Linkerachterdeur open. Het waarschuwsysteem had duidelijk ook last van de kou. Toen ik even achterom keek constateerde ik dat vooral ik ernaast zat. Ik reed inderdaad met 120 km per uur over de snelweg met een open achterdeur. Als je een deur opentrekt die door het ijs niet open kan en het ijs ontdooit vervolgens dan kan het zijn dat hij toch openvliegt, mocht hij toch uit het slot gesprongen zijn. Gelukkig was deze situatie makkelijk op te lossen door de deur weer dicht te trekken.  

We hebben er weer van mogen proeven. De winter is een spannend seizoen. Gaat de Elfstedentocht door? Moet ik krabben vanochtend? Kom ik überhaupt de tuin uit? En natuurlijk: Vliegt er nog een deurtje open op de snelweg?

Volgende week voorspellen ze weer sneeuw. Sidder en beef.

Geen opmerkingen :