vrijdag 29 januari 2016

Een maand zonder alcohol: Mission Completed

Mocht je het jezelf als lezer van dit artikel afvragen dan kan ik u blij maken. Nog twee dagen de dopjes erop houden en dan ben ik januari alcoholvrij doorgekomen. 

Daar hoeven we natuurlijk niet al te ingewikkeld over te doen. Een maand geen bier en wijn drinken is best te doen. Andere alcoholische versnaperingen neem ik maar zelden tot mij, dus dat scheelt al een klein stukje. 

Twee personen hadden de moed om in een enthousiaste bui ergens in het najaar te roepen dat ze mee gingen doen. Maar al binnen een week vergrepen deze twee zich afzonderlijk van elkaar toch aan een wijntje. Ruggengraatloos. Nee, grapje. Dat is flauw. De rest wenste mij succes en voor je het weet vonden ze het bijzonder knap. Echt!


Voor je het weet ben je jezelf weer aan het verdedigen waarom je een Spa Rood wil en geen goudgele rakker

Want dat vond ik nog het mooiste van alles. Dat mensen er gewoon complimenten voor gaven. Dat er mensen zijn die je op de schouders slaan om je te steunen. Die hopen dat je het haalt. Dat je op 31 januari figuurlijk over de finish gaat. Alsof je met armen en voeten gekneveld de Mount Everest gaat beklimmen. Of nog mooier: Zonder enige vorm van drinken een maand in de bloedhete Sahara met een kameel op je rug gaat proberen te overleven.


Nu doe ik er wel luchtig over, omdat een klein beetje streng voor jezelf zijn toch moet kunnen, maar het viel mij wel op dat je als mens vaak in de gelegenheid komt om alcohol tot je te nemen. Verjaardagen, etentjes, toevallige visite of bij oma aan de eettafel. Voor je het weet ben je jezelf weer aan het verdedigen waarom je een Spa Rood wil en geen goudgele rakker. 

De conclusie na zo'n maandje is dat ik het biertje niet gemist heb, maar dat ik er best weer eentje zou lusten. Het is als bij veel dingen. Het is de gewoonte dat je bijvoorbeeld een biertje drinkt op visite of als je een feestje hebt. Je bent niet per se verslaafd aan chocola, maar aan de gewoonte een chocolaatje bij de thee te nemen. 


De pijnlijke tegenhanger van die constatering is dat men mij ook al heel vaak heeft zien transformeren van rustige gast tot brallende indringer

Tot zover mijn psychologie van de ijskoude grond. De zelfbedachte uitdaging is bijna op zijn eind en het was best leuk. Voordelen zijn dat je altijd fit bent en kilo's afvalt (echt!). En daarnaast is het grappig om op een verjaardag de mensen langzaam aangeschoten te zien worden. De pijnlijke tegenhanger van die constatering is dat men mij ook al heel vaak heeft zien transformeren van rustige gast tot brallende indringer. Dat kan niet anders.

Hoe dan ook, op Facebook vroeg ik mij eens af of er nog meer leuke uitdagingen zijn. Uit 500 reacties heb ik de leukste geselecteerd. Oké, in werkelijkheid waren het er maar een stuk of vijftien. Maar kom op, hé. Volgens Ajax zit de Arena ook elke wedstrijd vol. Marketing. Daar gaat het om! Hier kunt u de reacties lezen. Ik ga overigens de komende maanden voor de laatste. Dat u het weet (-: 

Zo, nu eerst een Bavaria. Bijna dan.

Geen opmerkingen :