zondag 27 december 2015

Hallo, ik ben er nog hoor!

Of ik nog besta? Ja, hoor. Of ik mijn vingers verloren ben? Nee, hoor.Ik kan nog steeds typen. Ik had ook eigenlijk de afgelopen weken al heel graag een leuk verhaaltje willen typen en het doet ook deugd dat heel af en toe iemand vraagt of ik er mee gestopt ben. Want dat houdt toch een beetje in dat men de wekelijkse artikelen van dit nietszeggende medium soms een beetje mist.

En ik had een hoop willen schrijven, hoor. Hele ideeën had ik voor Sinterklaas, de Crazy Piano's on Tour, Sophie haar Foute Kersttruienparty, Serious Request en natuurlijk de Kerstdagen. Maar het zat er gewoon even niet in. Zelfs een fraai eindejaarsartikel zie ik dit jaar niet meer tot stand komen.

Tussen de weeën van vrouwlief door had ik er wellicht best een blogje uit kunnen persen, maar ik koos ervoor om die persdrang te onderdrukken.

Ongeveer een jaar geleden kwam ik via Twitter wat manieren tegen om van je blog een succes te maken*. Ik nam ze ter harte en besloot wekelijks één of meerdere keren een artikel te plaatsen. Dit lukte tot de eerste november op één week na. Die week kwam mijn knappe dochter ter wereld (waarmee het heel goed gaat). Tussen de weeën van vrouwlief door had ik er wellicht best een blogje uit kunnen persen, maar ik koos ervoor om die drang te onderdrukken. Collegapapa's begrijpen waarom.

Zo aan het eind van het jaar surf ik over mijn eigen blog. Geen idee of het mag, maar ik constateer dat ik leuke verhalen heb geschreven en glimlach zo af en toe tijdens het lezen ervan. Glimlachen om mijn eigen artikelen. Geen idee of het mag. Zou Youp van 't Hek lachen om zijn eigen grappen? Vindt Nielson zijn eigen muziek mooi? Vast wel.

Toegegeven: De tuinkabouter vond ík een leuk experiment, maar dat kwam er voor de lezers misschien niet helemaal uit. Gelukkig greep een luiertas tijdig in en half juni was u zo goed als verlost van de vrolijke kleine aardbewoner.

Met wisselend succes verschenen de artikelen. Mijn favorieten Meten is weten, niet meten is een leuk verhaal en Zoektocht naar de juiste sport gooiden hoge ogen, maar Cafe Kroegpraat daarentegen werd wat minder goed ontvangen. Zo zoek ik vrolijk door naar de combinatie: Wat is leuk om te lezen, maar ook zeker naar wat is leuk om te schrijven?


Tot 1 november dus. Toen kwam de klad er eventjes in. Waarom is nog een goede vraag ook. Drukte. Op het werk. Dat sowieso. En in de vrije uurtjes slokt tegenwoordig een studie alle tijd op. Niet bloggen maar blokken dus. En misschien was de inspiratie ook wel een beetje weg. Niet wat betreft onderwerpen, maar wel om elke week weer de woorden in de goede volgorde te zetten tot een leuk leesbaar geheel.

De bezoekersaantallen liepen ook terug. En die zijn natuurlijk ook belangrijk voor de motivatie. Af en toe een bloggende Hendrie valt misschien nog te pruimen, maar moet dat echt wekelijks? Had gekund dat men dat dacht. Dus in dat opzicht was het ook niet erg om even een stapje terug te doen. Al was het dan niet eens bewust.

Maar toen ik vorige week een deja-vu beleefde en vrouwlief zag stoeien met de kerstlichtjes herinnerde ik opeens een blogje van een jaar eerder. Toen ik deze op Facebook deelde werd hij zo druk bezocht dat ik opeens weer zin kreeg in blogjes schrijven. Dat gaan we dus gewoon weer doen. Ook in 2016. 

Fijne jaarwisseling!

*Het blog is nooit een succes geworden. Uitgaande van het gegeven dat mensen als Mark Zuckerberg model staan voor succes.

Geen opmerkingen :