zaterdag 24 oktober 2015

Enthousiastelingen aan de deur

In een artikel eerder dit jaar genaamd leuke snoetjes liet ik al eens weten hoe het soms pijnlijk fout gaat als het gaat om ronselen van mensen voor goede doelen. Dat gaat dan nog om mensen die je op straat aanklampen. Er zijn ook enthousiastelingen die denken aan de deur te moeten komen.

Groen pak en koksmuts
Een paar weken geleden stond Gijs voor de deur. Gijs stelde zich netjes voor en stelde het op prijs dat ik even de deur had open gedaan. Zelf vond ik dat redelijk vanzelfsprekend, want Gijs had immers aangebeld. Er was nog iets eigenaardigs aan Gijs, want Gijs had een raar groen pak aan met een koksmuts waar je doorgaans niet mee de straat op durft. Het was echt het gekste wat ik zag sinds dat iemand mij bij 30 graden celcius kippenvleugeltjes bezorgde in een kippenpak met een echte hanenkamhelm. Gijs was een verkoper. Een echte verkoper aan de deur.


Er was nog iets eigenaardigs aan Gijs, want Gijs had een raar groen pak aan met een koksmuts waar je doorgaans niet mee de straat op durft.

Nu ik dit schrijf krijg ik alweer medelijden met de arme jongen. Je bent student en je moet wat zien te verdienen. Eerst ben je nog kieskeurig als werkzoekende schoolganger, maar al gauw ebt dat weg. Allerlei bedrijven ontvangen je sollicitatie maar niemand hapt toe. Zelf had ik als zestienjarige hetzelfde probleem. Gijs was ouder toen hij tegenover een personeelsmanager van een leverancier van een bedrijf dat verse ingrediënten aan huis bezorgd terecht kwam. Maaltijdboxen verkopen aan de deur. Dat was wel een aardig baantje! Dat hij een pakje aan moest dat iedereen al liet grinniken voordat ze deur open gedaan hadden was hem niet verteld voor zijn eerste werkdag begon. Maar ja, hij had een eindelijk baan en nam zijn outfit maar op de koop toe. 

Ik heb het gevoel dat ik het beter trof. U heeft het vast al eens gelezen (klik), maar na afwijzingen bij menig supermarkt, warenhuis en zelfs McDonalds kwam ik terecht bij Scapino. En ik blijf het herhalen want ik wil niet dat er een misverstand over bestaat: De schoenenwinkel, niet het ballet.

Gijs deed het als verkoper zonder zelfvertrouwen (dat kun je namelijk niet hebben in die kleren. Hooguit met carnaval of in het geval je er thuis wel heel vreemde kleedgewoonten op na houdt) niet slecht. Na een snel betoog eindigde hij met: 'En de ingrediënten worden gewoon bij u thuis aan de deur geleverd'
Hier dacht ik het gesprek subtiel te kunnen beëindigen: 'Nou sorry, we koken liever zelf'
Luisteren is heel belangrijk als je verkopers netjes wil afwimpelen. Gijs had mij tuk. 'Dat is nu het mooie! Je kan bij <PIEP> gewoon lekker zelf blijven koken!'
Uiteraard liet ik mij niet kisten en droop Gijs met de koksmuts tussen de benen af.

'Ik kom voor Willem'
Ook stond er laatst een enthousiast type voor de deur die beweerde dat hij 'kwam voor Willem'
'Sorry. Die woont hier niet. Misschien een deurtje verder. Dahaag!'
Maar deze jongeman gaf zich niet zomaar gewonnen. Willem bleek een al dan niet fictief persoon te zijn met ALS. Dat is bijzonder erg, maar we geven aan goede doelen en je kunt niet zomaar elke organisatie die voor de deur staat gaan steunen in hun goede doeleinden. Tenzij we een keer een lucratieve prijs in de loterij winnen vereist de huidige maatschappij toch dat we daar gepast mee omgaan en keuzes in maken.


Nou, dat vind ik bijzonder sympathiek. Bedankt en jij ook fijne dagen, hè!'Bam! Deur dicht.

Wat de situatie ook niet makkelijker maakte is dat de jongeman op een uiterst ongunstig moment aanbelde. In mijn linkerhand had ik namelijk een flesje melk die ik in de mond moest zien te krijgen van de baby in mijn rechterarm die ook nog eens net in één van haar overigens zeldzame huilbuien zat. De jongeman die voor Willem kwam had daar wel een oplossing voor. Hij schreeuwde gewoon wat harder! 

Ook deze week belde iemand aan. Uiteraard deed ik de deur weer open voor Stichting Het Kind. Ook deze jongen was weer uiterst vriendelijk: 'Bedankt.. Euh.. dat u.. even naar de... euh... de... de... deur ja! Deur! wilde lopen... meneer...'
- Er viel een stilte -
'Nou, graag gedaan, hoor. Fijne avond!'
'Nee, wacht wij zijn van stichting Het Kind of ik bedoel: Ik ben van stichting Het Kind en wij zetten ons in voor kinderen die.. euh..
- De jongen keek op zijn briefje - 
'Weet je. Om je in de rede te vallen. Wij geven aan goede doelen. Eerlijkheidshalve zitten jullie daar niet bij, maar we laten het er voorlopig even bij.'
De jongen keek opgelucht. Hij hoefde zijn verhaal niet af te maken.

Lompheid
Het kan ook andersom. Ook de (potentiële) klant kan natuurlijk erg lomp zijn. Opnieuw ga ik u iets vertellen wat begint met iemand die aanbelde. Dat lijkt eentonig, maar zo begint het met mensen die aan de deur komen nu eenmaal vaak.

Door het raampje zag ik niemand staan dus deed ik de deur open. Voor mij stond een niet al te groot jochie.
'Hallo meneer, ik bezorg de regionale krant van deur tot deur en dat doe ik ook bij u.' In zijn hand had hij een soort van kerstkaartje. 'Namens deze krant willen wij u fijne feestdagen wensen'
Ik was er wat verbaasd over. 'Nou, dat vind ik bijzonder sympathiek. Bedankt en jij ook fijne dagen, hè!'
Bam! Deur dicht. Het jochie bleef beteuterd voor de deur staan.

Pas veel later hoorde ik dat het relatief gebruikelijk is om deze jongens een bescheiden fooi toe te stoppen. Tsja. Moet je net even weten. Lomp van mij. Ik kan niet anders zeggen.

Stop ermee
Hoe dan ook, het lijkt mij een tamelijk demotiverend beroep. Bij mensen langs de deur aan die er totaal geen belang bij hebben. De producten of diensten die je aan de man moet brengen zijn ook maar zelden producten of diensten waarvan men zegt: 'Daar zat ik nu echt op te wachten'. Asjeblieft, stop ermee. Dan kan ik jullie gewoon weer ontwijken in de winkelstraat of doen alsof ik net een dringend telefoontje heb. Dat is toch beter als op den duur de gordijnen dicht doen en de lichten uit om vervolgens mezelf onder de tafel te verstoppen. Wat ik toch nog beter vind als: 'Geen interesse' Bam. Deur dicht. 

Tenzij je een leuk snoetje hebt zonder koksmuts natuurlijk.

Geen opmerkingen :