maandag 14 september 2015

Cafe Kroegpraat (2): Onzichtbaar Bier


'Zo Wim, hier is hij dan. Een vers getapt biertje. Duurde eventjes. Laatste uit het vat, hè.' Henk maakt zijn handen droog aan de theedoek die nonchalant aan zijn riem bungelt. 'Dank Henk. Het onderste uit de kan is altijd het lekkerst'. 

Henk loopt terug naar zijn bar en denkt na over de laatste zin van Wim. Zijn gedachten worden vestoord door een vrouw in de hoek die druk aan het breien is: Één witte wijn graag. En niet het onderste uiteraard, want dat smaakt naar kurk'. Henk grinnikt om deze gevatte opmerking. 'Eerst even een nieuw vat bier halen, mevrouw'

'In China zijn er ook vuurspuwende draken', zijn de laatste woorden die de lange man van Henk te horen krijgt voordat hij eruit vliegt.

Henk begeeft zich naar achteren als opvallend voorzichtig de deur van Cafe Kroegpraat open. Een lange man loopt zo onopvallend mogelijk naar binnen. Hij blijft even staan als hij de deur sluit en loopt dan richting de bar. Wim, de vrouw in de hoek en een groepje kaartende mannen kijken hem enigszins verbaasd aan. Hij gaat achter de bar staan, pakt een bierglas en begint te tappen. Uiteraard komt er niks uit de tap.

Dan klinkt er achter hem een stem: 'Hé, wat moet dat achter mijn bar. De man schrikt zich een hoedje en stamelt: 'Kun je mij zien?'
'Ja natuurlijk', zegt Henk bars. 'Je bent bijna twee meter lang en staat één meter bij mij vandaan. Ik heb geen stront in mijn ogen'
'Maar ik dacht dat ik onzichtbaar was?' stamelt de lange man verder.
'Onzichtbaar? En ik ben een glaasje bier op pootjes', antwoordt de licht aanlopende Henk. 
'Ja, maar echt waar. En het kan ook echt, want je bier is ook onzichtbaar.' De man geeft niet zomaar op.
'Mijn bier is van de beste kwaliteit, de goudgeelste van allemaal en heeft de beste schuimrand die je maar kan bedenken. Alles behalve onzichtbaar dus.' Henk begint er nu zelfs een beetje bij te sputteren.

Wim weet nu wat er gaat gebeuren. De man heeft Henk zijn bier beledigd en dat is het allerlaatste wat de kroegbaas toestaat in zijn café. Henk pakt de lange man bij zijn lurven en verzoekt hem onvriendelijk nooit meer terug te komen. 
'Maar in China was er een man die....', probeert de zichtbare onzichtbare man nog.
'In China zijn er ook vuurspuwende draken', zijn de laatste woorden die de lange man van Henk te horen krijgt voordat hij eruit vliegt.

'Maar ik dacht dat ik onzichtbaar was?' stamelt de lange man verder.

In het café liggen Wim, de vrouw in de hoek die aan breien is en de klaverjassende mannen dubbel van het lachen. 'Zo, dat was dat', zegt Henk als hij weer binnenkomt en neemt weer plek achter de bar.

De vier klaverjassende mannen doen intussen net of ze drinken uit hun inmiddels lege glazen. Henk kijkt ze verbaasd aan. 
'Het is toch minder, hè', zegt Wim die de beweging van de vier mannen overgenomen heeft.
'Wat?' vraagt Henk.
'Dat onzichtbare bier natuurlijk', zegt Wim schaterlachend.
'Ach, krijg wat!' zegt Henk glimlachend terwijl hij de tap krachtig naar beneden drukt. Er komt niks uit. Vanuit de verschillende hoeken in de kroeg klinkt weer luid gelach.
'Drommels, ook dat nog'. 

Henk slaat het vat aan en begint driftig en duidelijk zichtbaar te tappen. 'Rondje van de zaak, mensen!'





Lees ook: Cafe Kroegpraat (1): Turkije

Geen opmerkingen :