zaterdag 15 augustus 2015

Hoogverraad aan de videotheek

Afgelopen week heb ik voor het eerst een film gehuurd via Pathe. Online dus. Zonder dat ik dus even langs de videotheek (voor de nog jongeren onder ons: een winkel waar je DVD's kunt huren) hoefde te rijden. Ook ik ben dus om. 

Oké, eerlijk is eerlijk. Ik had al Netflix. Maar die heeft naast een paar aardige series vooral films die het zwart-wit tijdperk krap aan ontstegen zijn. Verder maak ik ook wel gebruik van Youtube of uitzending gemist maar daar vind je vaak ook beeldmateriaal die je niet kan vinden in de videotheek.

Ik had al Netflix. Maar die heeft naast een paar aardige series vooral films die het zwart-wit tijdperk krap aan ontstegen zijn

Het begon eigenlijk toen de videotheek waar we altijd graag heen gaan zich verplaatste naar een ander pandje. Het was een winkel waar we een goede relatie mee hadden. Een keer werd deze op de proef gesteld toen de deurwaarder op de stoep stond omdat er een boete openstond van een euro of zeventig. Deze heb ik betaald en duidelijk gemaakt dat ik nooit meer een voet in de betreffende winkel zou gaan zetten.

Toen ik erachter kwam dat de andere videotheken wel héél ver uit de buurt waren besloot ik dit betonnen principe toch nogmaals te evalueren en vervolgens vloeibaar te maken. Terug in de winkel, waar ze overigens geen idee hadden van mijn aangekondigde boycot, werd ik gelijk weer verrast, omdat de videotheekpas verleden tijd bleek te zijn. Ze hadden bedacht dat we tegenwoordig een DVD konden huren nadat we onze vingerafdruk gegeven hadden als inlog. De wereldwijde veiligheidsdiensten zullen er ongetwijfeld niks mee te maken hebben, maar voor een videotheek vond ik het toch wat ver gaan. Nog even en de plaatselijke supermarkt gaat je oogbol scannen bij wijze van persoonlijke bonuskaart.

De wereldwijde veiligheidsdiensten zullen er ongetwijfeld niks mee te maken hebben, maar voor een videotheek vond ik het toch wat ver gaan

Maar ook dit akkefietje bleek oplosbaar, want na lang overleggen kreeg ik bij hoge uitzondering (het galmt nog na in mijn oren) en onder enkele nauwelijks noemenswaardige restricties een videotheekpas. Vermoedelijk binnen korte tijd een collectors item. We hebben aardig wat DVD's gehuurd en er ook maar weinig op tijd teruggebracht. Maar als we een boete wilden betalen moesten we er bijna om vragen. Aan klantvriendelijkheid geen gebrek dus.

Maar de videotheek verhuisde en ik weet nog steeds niet waar hij nu zit. Slap excuus natuurlijk in het huidige tijdperk. Maar toen we vorige week constateerden dat we het door Netflix als nieuwe films aangeboden jeugdsentiment wel gezien hadden besloten we voor een nieuwe film te gaan. Gerdie wilde graag Fast en Furious 7 zien en ik ging voor Gooische Vrouwen 2 (ja, dat leest u goed). Als compromis gingen we voor Fifty Shades of Grey. Overigens een bizar slechte film waarin de naaktscenes het gebrek aan verhaallijn goed lijken te moeten maken. Maar laat ik hier verder maar niet de filmrecensist uit gaan hangen. 

Het werd dus niet Google Maps om te zoeken waar de videotheek zich nu bevind, maar met beklemmend schuldgevoel maakte ik dus een account aan op Pathe Thuis en bestelde mijn eerste film. Na onder anderen de CD-Winkel en de TOTO-dealer pleegde ik nu dus ook hoogverraad aan de videotheek. Als laatste der Mohikanen waarschijnlijk, dat dan weer wel. Benieuwd welke fysieke winkel de volgende is die sneuvelt en niet meer met regelmaat op mijn bezoek rekenen kan.

Geen opmerkingen :