dinsdag 14 april 2015

Vier woorden, één verhaal: Karel's lot

Honderd
Gasten
Knus
Overdag

Vorige week las ik dit artikel waarin een blogpost schrijven rondom één woord centraal staat. Dat leek mij ook wel eens wat. Omdat ik één woord wat weinig vind besloot ik om vier woorden uit te zoeken. Dat wil zeggen: Ik opende een boek, sprak met mijzelf af dat ik vier willekeurige woorden ging gebruiken en dat deze woorden steeds het twintigste woord zou zijn van steeds een willekeurig gekozen bladzijde. 

Helemaal boven aan dit artikel ziet u de uiterst fijne woorden om een verhaal over te schrijven. Zoals u kunt lezen moet dit wel een berespannend verhaal worden met een overvloed aan sensatie....

Karel's lot
Laatst hoorde ik een geweldig verhaal op een verjaardag van een oude bekende. Het ging over een jongen, volgens mij heet hij Karel, die voor de zoveelste keer een hele avond in de kroeg had gezeten. De drank had weer rijkelijk gevloeid en Karel was dronken. Net toen hij opnieuw voor de hele zaak een gin-tonic had besteld pakte de barkeeper hem bij zijn kladden. 'Eerst betalen, dan zuipen we verder', dreigde hij. Toen bleek dat Karel platzak was werd hij de kroeg uitgesmeten. Een uur later lag hij laveloos op een bankje in het park toen zijn oog op een briefje viel wat hem vrolijk stemde. Het was namelijk een briefje van honderd!

De nog altijd dronken Karel liep zigzaggend terug naar de kroeg om een deel van zijn rekening af te betalen toen hij langs een casino kwam. De portier twijfelde om de zatlap binnen te laten, maar wonder boven wonder kneep hij een oogje dicht. En dat was het begin van het succesverhaal. Karel zette zijn gevonden geld in op zijn lievelingsgetal zeven en kreeg 35 keer zijn inzet terug. Hij ging terug naar zijn favoriete kroeg waar hij de zijn rekening betaalde aan de tevreden barman en alle gasten alsnog van een gin-tonic voorzag. 


Dat was hij ook het allerlaatste wat hij zich van die avond nog kan herinneren. Bij het volgende moment deed hij zijn ogen open en voelde hij een geweldige pijn in zijn hoofd. Even keek hij gedesoriënteerd om zich heen en duwde zijn pijnlijke hoofd weer in het kussen. Onwillekeurig voelde hij naast zich en daar trof hij het naakte lichaam van de mooiste vrouw van zijn dorp en de wijde omstreken. Zij had blijkbaar de hele nacht knus tegen hem aan gelegen. 


Overdag ging zij met hem mee. Ze wilden even gezellig lunchen om vervolgens uitgebreid te gaan shoppen. Karel was zielsgelukkig. Dankzij een gelukje bij het casino was hij mooi van nietsnut naar geweldenaar gepromoveerd. Met zijn nieuwe liefde aan zijn zijde voelde hij van alle kanten de bewonderende ogen priemen. Op het terras bestelden ze een fles champagne en genoten ze een luxe lunch. Bij het afrekenen trok Karel zijn portemonnee en schrok zich een hoedje. Zijn complete geldvoorraad van het casino had hij zeker in de kroeg achter gelaten. Toen zijn aanbidster door had dat zij moest gaan betalen vertelde zij dat ze even naar het toilet ging. Karel zag haar met haar prachtige lange blonde haar over de schouders vertrekken en het laatste wat hij van haar zag was hoe ze heupwiegend voor een ober langs naar binnen liep. Ze kwam echter niet meer terug en de houder van het etablissement kwam vragen wie de rekening ging betalen.


Inmiddels wordt Karel weer regelmatig laveloos wakker op het bankje in het park. Helaas voor hem ligt er nooit meer een briefje van honderd.


Oké, een grote lectuurprijs ga ik vast niet winnen met bovenstaand gekrabbel. Maar met vier woorden die eigenlijk in één zin een saaie bruiloft zouden kunnen omschrijven heb ik er nog wel wat van kunnen maken. Althans, dat vind ik vooral zelf. Aan de door mijzelf geformuleerde opdracht heb ik voldaan. Want al staan de woorden niet per definitie centraal in het verhaal, ze hebben wel voor inspiratie gezorgd om een verhaal te schrijven. En u heeft hem uitgelezen, want anders was u niet bij deze alinea!

En dat is natuurlijk de opdracht van dit soort blogchallenges. Dat het inspiratie geeft en nieuwe verhalen oplevert. En dat is gelukt.