zondag 19 april 2015

Blog tegen Pesten

Kent u ze? De dag van de Pannenkoek? De dag van de secretaresse? De dag van van het Duitse bier? De internationale CAPS LOCK dag? De dag van de duizelige Teletubbie met een klompvoet en een ontstoken oog? We kunnen nog wel even doorgaan als het om dit soort creativiteit gaat.

Het is natuurlijk voor directe betrokkenen best interessant. Een fabrikant voor pannenkoekenmeel zal best blij zijn als Nederlandse huishoudens massaal pannenkoeken gaan bakken op de bewuste dag. Natuurlijk slaat het een beetje door. Hoeveel een handvol bloggers hier handig op inspringen laat ik het eigenlijk graag aan mij voorbij gaan.


Echter is het 19 april de Dag van, nee ik bedoel, de Landelijke Dag tegen het Pesten. En dat vind ik persoonlijk nu wel goed. Een dag waarin men in alle leeftijdscategorieën maar weer eens aan de kaak stelt dat pesten toch nog steeds een grote etterende wond aan het lichaam van onze maatschappij is.

Weer geraakt in het hart, weer een forse deuk in het toch al erg broze zelfvertrouwen
Deuk in zelfvertrouwen
Van de week keken we een herhaling van een programma waarvan ik de naam helaas even kwijt ben. Bekende Nederlanders moesten opdrachten gaan doen op zee op een zeilschip. Ik keek eigenlijk maar met een schuin oog, totdat er iemand af moest vallen. De programmamakers hadden het deze keer bedacht, hoor. De best presterende ging door en die mocht vervolgens kiezen wie hij leuk genoeg vond om door te gaan. De volgende moest dit dan ook weer doen. En natuurlijk ging dit verder tot het einde. Eentje zou er overblijven en u raadt het al. Deze mocht naar huis.

Het was een systeem die we allemaal waarschijnlijk nog kennen van onze schooltijd. Moesten er voor de slagbal teams gemaakt worden dan werden de twee die het hardst konden schreeuwen naast elkaar gezet en deze kozen beurtelings de beste spelers. U herinnert het zich vast net zo goed als dat ik dat doe. De minder populaire klasgenoten voelden de bui namelijk alweer hangen en wisten dat ze met geluk misschien nog als op een na laatste gekozen werden.

Zo geschiedde het natuurlijk ook altijd. Weer geraakt in het hart, weer een forse deuk in het toch al erg broze zelfvertrouwen.

'Pfff.. Clara dan maar...'
Voorgaande alinea's zijn overigens geen golf van frustratie vanuit ervaringen uit mijn eigen jeugd of iets in die geest, hoor. Het gaat te ver om te zeggen dat ik altijd als eerste of tweede werd gekozen. Er lezen er ook teveel mee die verbaasd zouden kijken als ik zou beweren dat dit zo was. Maar ergens boven de middenmoot mocht ik altijd wel aansluiten bij één van de twee teams.

Toch moet het erg vernederend zijn dat je door niemand gekozen wordt en vervolgens een bootje ziet wegvaren, waarop jij door de keuzes van je 'vrienden' niet meer op mag meevaren

Maar ik weet wel dat ik het systeem als kind als confronterend vond. Een van onze leraren had er iets op bedacht. Vaak werd het enthousiasme van de kiezende 'aanvoerders' minder als de 'minderen' gekozen dienden te worden. Dan kwam er iets uit in de trant van 'doe dan Piet maar' of 'Pffff... Clara dan maar'. En weet je wat onze baandoorbrekende visionair van een leraar toen deed? Hij verbood dat we andere woorden als de naam van degene die we wilden kiezen mochten zeggen. Een Nobelprijs heeft hij er nooit mee gewonnen.  

Om vernederende situaties geen kans te geven
De makers van het televisieprogramma met de bekende Nederlanders (Het was de Zeven Zeeën, komt ineens in mij op!) vinden het blijkbaar wel een goed systeem. Een niet gekozen vrouw met de naam Dian bleef over. En huilde. Volgens haar omdat ze het avontuur wilde meemaken. Dat zal ook ongetwijfeld zo zijn en ik wil ook niet beweren dat ik in het hoofd van deze mevrouw kan kijken. Toch moet het erg vernederend zijn dat je door niemand gekozen wordt en vervolgens een bootje ziet wegvaren, waarop jij door de keuzes van je 'vrienden' niet meer op mag meevaren. 

Pesten zal waarschijnlijk nooit uit de wereld verbannen worden. Die illusie heb ik absoluut niet. Bovenstaand voorbeeld valt misschien ook maar krap aan onder pesten en wordt voor je het weet beoordeeld als een afspiegeling van de bikkelharde maatschappij. Maar mocht ik ooit een onverwachtse wending met mijn carrière gaan maken en leraar worden dan zal ik bovenstaande snel aanpakken. Om zoveel mogelijk de gelegenheid weg te nemen om de zwakkeren zich ook zwak te laten voelen. Om pesten en vernederende situaties minder kans te geven.

Elke dag tegen pesten
We slaan zoals al eerder geschreven wat door in het toekennen van dagen waarin de meest malle onderwerpen centraal staan (Caps Lock, kom op zeg!). Maar een Dag tegen Pesten, dat mag het elke dag wel zijn.

Geen opmerkingen :