zaterdag 7 februari 2015

Weekendblog: Fris rondje Zwolle met hindernissen

Afgelopen zondag stapte ik voor het eerst sinds enkele maanden weer eens op de fiets. En dan niet de oude wijven fiets die mij eens in de zoveel tijd richting hartje centrum brengt om bier te drinken. Het gaat om een sportfiets. Met ontroerende trouw had hij gewacht in de schuur. Hij had er zin in blijkbaar. Hij wel. Kwam nog net niet kwispelend tegen de schuurdeur opspringen.

Brrrrr....
Het was koud. Sinds we in Nederland geen Elfstedentochten meer gewend zijn, en dat zijn we dus al niet meer sinds 1997, is twee graden boven nul koud. Maar ik zit wel op de fiets. Een doorbraak wat de sportieve voornemens voor het lopende kalenderjaar betreft.

Toen ik overigens bij de roeivereniging enkele enthousiastelingen de kano's en roeiboten te water zag laten gaan besloot ik om het niet meer koud te hebben. Hooguit wat frisjes hield ik mijzelf vanaf dat moment voor.

Fietsen met hindernissen
Ik ging voor een rondje Zwolle. Een mooi stukje fietsen. Aardig wat kilometers voor iemand die nog even wat vlieguren moet maken. Mochten mijn jonge benen het niet meer houden is een bijkomend voordeel dat je altijd dichtbij huis bent.

Het valt natuurlijk niet mee om in dit jaargetij beide banden op de grond te houden. Tussen de wandelaars, joggers en collegafietsers door zigzaggen, terwijl hier en daar een verraderlijke gladheid op de loer ligt. Dat werkt alleen als iedereen rekening met elkaar houdt.

Rhodesian Ridgeback op je bagagedrager
Dat lukte iedereen redelijk. Op een jogger na. Uitgerust met oordopjes hield hij keurig netjes aan de zijkant zijn eigen tempo aan. Dat was het probleem niet. Zijn honden, één van het merk Rhodesian Ridgeback en een ander merk maar van vergelijkbaar formaat, echter wel. Vrolijk cirkelden ze om mij heen. Ondertussen gleden mijn banden over het glibberende paadje. Geen uitwijkmogelijkheden zonder een hond te raken en een aalgladde hindernis op de route. Enkel de beste professionals konden de fiets overeind houden in deze situatie.....

Natúúrlijk bleef ik overeind. De jogger had wel een keertje omgekeken. Blijkbaar zag hij nog geen directe noodzaak zijn honden bij zich te roepen en mij vrije doorgang te verlenen. Het zou natuurlijk kunnen dat ik de zoveelste passerende fietser was die dag en dat de jogger besloten had uitgerekend mij niet te helpen, maar de gang er toch even in te houden nu. Zou kunnen.


Bij de naderende T-splitsing liep mijn route naar links. Die van de jogger naar rechts en die van zijn trouwe achtvoeter gelukkig ook. 

Toen de Rhodesian Ridgeback zo ongeveer op mijn bagagedrager plaats nam (en er overigens achter kwam dat een mountainbike deze niet heeft) en het andere exemplaar zijn tanden in mijn voorwiel had gezet (en er achter kwam dat dit vrijwel even pijnlijk is als achter op springen bij een fiets zonder bagagedrager) keek de jogger nog een keer om. Het bleef ook bij omkijken.

Heldhaftig eind?
Mocht u een heldhaftig eind verwachten waarbij ik eerst de honden dresseer en daarna de jogger ervan langs geef dan moet ik u teleurstellen. Bij de naderende T-splitsing liep mijn route naar links. Die van de jogger naar rechts en die van zijn trouwe achtvoeter gelukkig ook. 

Aan het eind van de rit begon de fiets te piepen. En wat piept heeft meestal wat te klagen. Zou mijn trouwe tweebander er geen zin meer in hebben gehad? Had hij het kou.. ik bedoel frisjes? Aannemelijker is dat er iets niet helemaal lekker functioneert tussen ketting en tandwiel. Hoe dan ook, de fiets die kwispelend de schuur uit kwam ging met de staart tussen de banden weer naar binnen. Blij dat er geen Elfstedentochten gefietst worden.


Lees ook:
Blogverslaving
Over reacties en vind ik leuks
Artiestennamen

Geen opmerkingen :