zaterdag 31 januari 2015

Weekendblog: Het verhaal van de Tribalschoen

Sommige verhalen doen het altijd goed op verjaardagen of andere feestjes. Jaarlijks worden ze herhaald en je komt er nooit meer vanaf. Dergelijke verhalen zijn een zekerheidje als het gaat om sfeerverhoging. Het verhaal van de tribalschoen is zo'n verhaal.

Het begint met gemakzucht
Stel je zit lekker thuis op de bank. Je ontkomt er dan soms niet aan dat je even snel de deur uit moet. Al is het maar omdat je de vuilniszak weg moet brengen of even snel iets uit de auto moet pakken. Dan is het toch irritant als je eerst met schoenlepel de schoen moet aantrekken en uitvoerig je veters moet strikken?

Om die reden ging ik jaren geleden, als lezer moet je weten dat dit verhaal al enkele jaren oud is, richting één van 's lands goedkopere schoenenwinkels en kocht daar het eerste beste schoenpaar die voldeed aan twee criteriums:
1. De schoenen moesten passen
2. Ze moesten makkelijk aan te trekken zijn zonder veters te strikken én zonder schoenlepel

Binnen twee minuten was ik klaar. Een schoen die zat als gegoten, waar je eenvoudig in kon stappen. Ook budgettair was het een zeer verantwoorde schoen. Dat er een zeer grote tribal op de neus van de schoen stond nam ik voor lief. Imagobewaring was geen criterium voor deze aankoop.

Stoute schoen
De schoenen voldeden voor hetgeen ze aangekocht waren. Op een zondagochtend transformeerde ik ze eens tot 'stoute schoen'. Vrouwlief was van mening dat ik niet op deze schoenen een wandeling met haar kon maken naar een theehuis in de buurt om een bakkie te doen. Zelf vond ik van wel. Want wie let er nou op iemand anders zijn schoenen?

"Zijn ogen werden groter en hij keek naar mijn gezicht en zocht mijn ogen alsof hij wilde vragen: 'Hoe kun je dat nu aantrekken?"

Dus liep ik naast de sjieke hakken van mijn vrouw over het wandelpad toen we een wat ouder echtpaar tegenkwamen. De oudere man monsterde mij. Begon bij mijn kapsel en scande langzaam naar beneden. De kraag van mijn jas, de mouwen, mijn keurige broek en toen mijn schoenen. Zijn ogen werden groter en zijn blik wijzigde koers naar mijn gezicht en hij zocht mijn ogen alsof hij wilde vragen: 'Hoe kun je dat nu aantrekken?'

De teloorgang
Aan mijn arm glimlachte iemand tevreden. Deze discussie hoefde niet opnieuw gevoerd te worden. De tribalschoenen hebben later alleen nog dienst gedaan toen er geklust moest worden in huis. Daarna zijn ze op raadselachtige wijze verdwenen.



Lees ook:
#Kanestopt
Blogverslaving
Wereldrecordhouders

Geen opmerkingen :