dinsdag 29 april 2014

Antwoord Vraag 3: Tranen tijdens de finale

In een wedstrijd volgens het knockout-systeem moet nu eenmaal een beslissing vallen. Zoals bij iedereen bekend valt die beslissing niet altijd binnen de negentig minuten en ook niet als er vervolgens nog een verlenging van 30 minuten aangeplakt wordt. Strafschoppen moeten dan de beslissing brengen. Vaak een bloedstollend schouwspel waarbij er vaak aan het eind van de rit dikke tranen gehuild worden. Want er zal altijd één strafschop de beslissende zijn die gemist wordt.

We gaan hier niet de hele historie van elke strafschoppenserie doornemen die zich in de historie van het WK afgespeeld hebben. Al is het nog wel het vermelden waard dat Nederland op het WK slechts een keer een penaltyserie moest nemen. Niet op het minste moment, want het betrof de halve finale van het WK in 1998. De Braziliaanse doelman Claudio Taffarel lag twee keer in de weg. Het vervolg was dat ons land zich in rouw dompelde en in het bijzonder de falende spelers Phillip Cocu en Ronald de Boer.

Missen tijdens een halve finale is één, maar de beslissende strafschoppen missen in de finale is nog net een stap erger. In de rijke historie van het Wereldkampioenschap Voetbal moest de beslissing van de finale tweemaal geforceerd worden na strafschoppen. In 1994 kwamen Brazilië en Italië er samen niet uit in de reguliere speeltijd en de verlenging (0-0), terwijl in 2006 Frankrijk en opnieuw Italië de spannende loterij als enige uitweg op hun pad vonden na 120 minuten (1-1).

Vijf spelers hebben de twistbare eer om te kunnen zeggen dat ze ooit een strafschop in de beslissende reeks van een WK-finale misten. In 1994 zag de Italiaan Franco Baresi de eerste strafschop gestopt, maar zag vervolgens dat zijn doelman Gianluca Pagliuca de voor Brazilië door Marcio dos Santos ingeschoten strafschop keren. Toen Albertini (Italië), Romario (Brazilië), Evani (Italië) en Branco (Brazilië) achtereenvolgens wel doel troffen was het de beurt aan Daniele Massaro namens Italië. Claudio Taffarel (inderdaad dezelfde naam als de man die vier jaar later tegen Nederland ook in de weg lag) pakte de bal van Massaro. Dunga was de man die Brazilië op voorsprong kon zetten en deze liet dat niet na. Roberto Baggio, de absolute uitblinker van Italië tijdens het toernooi, moest scoren om voor Italië nog de laatste strohalm te grijpen, maar schoot over en maakte Brazilië wereldkampioen.

In 2006 waren de schutters iets trefzekerder. Fabien Barthez, die namens Frankrijk keepte en de voor Italië keepende Gianluca Buffon hadden niet het killerinstinct van Taffarel. Slechts een misser werd er genoteerd. De tweede strafschop voor Frankrijk werd geschoten door David Trezeguet. Deze schoot zijn strafschop onderkant lat. Trezeguet, en met hem heel voetbalminnend Frankrijk, keken nog even hoopvol naar de scheids,- en grensrechter maar deze waren gedecideerd: Geen doelpunt. Een terechte beslissing overigens. Namens Frankrijk scoorden Wiltord, Abidal en Sagnol wel, maar Italie was vlekkeloos. Pirlo, Materazzi, de Rossi, Del Piero en Grosso waren alle vijf trefzeker.


Op de vraag: Wat hebben Marcio dos Santos, Franco Baresi, Daniele Massaro, Roberto Baggio en David Trezequet met elkaar gemeen? Was het goede antwoord: Ze misten allemaal een strafschop in de penaltyreeks van een WK-finale.

De vraag is goed beantwoord door: Andre Korporaal en Floris de Jonge


Geen opmerkingen :