donderdag 23 mei 2013

Het onbetaalbare puntertje van 5 euro

Zaterdagavond is het weer zover. Vrijwel alle landstitels zijn inmiddels toegewezen, vele landelijke bekertoernooien hebben hun apotheose weer gekend en eigenlijk gaat de aandacht van de gemiddelde voetbalfan eigenlijk nog maar één kant uit. Zaterdagavond beleeft het clubseizoen weer de jaarlijkse terugkerende ontlading die de Champions Leaguefinale heet. 

Ik moet hem ooit kwijtgeraakt zijn tijdens een verhuizing. Of tijdens een van mijn rommelige opruimaanvallen. Overigens kwamen die maar zelden voor, maar als ze voorkwamen ging er ook veel rechtstreeks de prullenbak in. Maar deze videoband (voor de jongere lezers: een band in een videocassette, tegenwoordig hebben de DVD en Bluray de functie van de videoband vrijwel helemaal overgenomen) zou ik toch niet snel het lot van een vuilniszak of de zanderige bodem van het Mittelandkanaal toevertrouwd hebben. 

 Tsja, zo’n Champions Leaguefinale. Het is toch altijd weer een feest als het eraan komt. Weken van te voren kun je al speculeren welke twee ploegen de degens kunnen gaan kruisen. Dit jaar gingen er eerst stemmen op voor Man Utd en Barcelona. Toen de Engelsen eruit vlogen tegen Real Madrid repte men over Real en Bayern München of Borussia Dortmund tegen Barcelona. Of toch liever El Clasico? De tijd wees het uit en zaterdag zullen we getuige zijn van een Duits onderonsje in de Engelse voetbaltempel Wembley. Bayern München en Borussia Dortmund zullen met elkaar de strijd aangaan met als inzet roem, eer, een nog beter gevulde portemonnee en natuurlijk de zo vurig gewenste ‘Cup met de Grote Oren’

Iedereen waarvan ik dacht: Die kan hem gezien hebben, die heb ik gevraagd. Vrienden, broer, zus, vader, moeder, vage collega’s….. Meestal tegen beter weten in. Niemand wist dan ook waar ik mijn rommel deze keer weer had laten slingeren. 

Ieder jaar weer blijft er een avond vrij in de finalemaand mei. Met een dikke rode cirkel omcirkeld in mijn agendaNog niet zo lang geleden, volgens mij zelfs in 2009 nog, werd de finale nog op woensdagavond gespeeld. Traditioneel wist ik niet beter. Maar vanaf 2010 heeft de UEFA besloten om de finale der finales te spelen op een zaterdagavond. Voor de kinderen, zodat deze het altijd af kunnen zien en niet de volgende ochtend weer vroeg in de schoolbanken verwacht worden. Een sympathiek gebaar en we zullen er heus aan wennen, maar nostalgisch klopt het allemaal nog niet helemaal.

Niet dat ik heel de wereld afgestruind heb, hoor. Maar de bol.com’s van deze wereld en Marktplaats die heb ik wel geraadpleegd. In DVD-vorm is hij blijkbaar niet uitgekomen. Dan maar weer gewoon de videoversie bestellen. Maar waar? Nergens te vinden…….. 

Mierzoete herinneren komen boven als ik terugdenk aan de vele finales die sinds ik voetbal een beetje kan volgen gespeeld werden. De spectaculaire 2-1 overwinning van Manchester United op Bayern München. De comeback van Liverpool tegen AC Milan. De rode kaart van Jens Lehmann. De gestopte strafschop van Edwin van der Sar. De gemiste strafschop van Arjen Robben. De clash tussen Davids en Seedorf in de Amsterdam Arena. De vele malen dat Seedorf de cup tegen hemel mocht tillen. De strafschoppenserie van Juventus tegen Ajax. En voor de vaderlandse voetballiefhebber: Het puntertje van de nog piepjonge Patrick Kluivert.

Ik was naar mijn idee al lang gestopt met zoeken. Had enkel nog de stiekeme hoop dat hij ooit ergens weer zou opduiken. In een oude verhuisdoos of onder een bank. Toen vond ik hem op Marktplaats. Per toeval. Ik zocht eigenlijk een racefiets. Alsof het zo moest zijn. € 5,00 was de vraagprijs. Vijf euro! De cultuurbarbaren. Want dat puntertje moet toch wel de reden geweest zijn dat ik definitief wist wat de Champions League precies was. 

In 1994 volgde ik voor het eerst een groot voetbaltoernooi tijdens het WK voetbal in de Verenigde Staten. Als 7-jarig jochie deed ik druk mee met de Oranjegekte die vriendjes en familieleden om mij heen koortsachtig creëerden. Na het WK was mijn interesse in voetbal weer iets verslapt. Toen ik er echter lucht van kreeg dat Ajax zich in de loop van het daaropvolgende seizoen 1994/1995 een weg baande langs AC Milaan, AEK Athene, Casino Salzburg, Hajduk Split en Bayern München naar de Champions League finale in Wenen was ik om. De finale werd gewonnen. Dankzij Kluivert, want die maakte in de 84e minuut de winnende treffer. En mijn aandacht voor voetbal verslapte nooit weer.

‘Is hij al binnen?’, vraag ik al voordat ik door de voordeur ben. Op tafel vind ik hem. De hoes licht beschadigd. Bijna niet te onderscheiden van mijn eigen exemplaar. Ajax Kampioen 1995. Dat is de titel. Meer was het eigenlijk niet. Met volle teugen geniet ik van de beelden die de televisie nog geen drie minuten later toont. De hele zegetocht komt voorbij. De dubbelslag tegen AC Milan in de poulefase. De taaie duels met Salzburg. De prachtige vrije trap van Frank de Boer tegen Hajduk. De volmaakte thuiswedstrijd tegen Bayern München. En natuurlijk de zege in het Ernst Happel Stadion in Wenen. Met het puntertje. Het onbetaalbare puntertje.

Zaterdagavond wordt er weer geschiedenis geschreven. Tijdens het Duitse onderonsje tussen Dortmund en München zullen er weer genoeg mensen voor de TV kijken die de beelden die komen gaan voor de rest van hun leven in hun geheugen gegrift zullen hebben staan. En er zullen weer vele DVD’s van verkocht worden. DVD’s die over jaren waarschijnlijk ook voor een minimaal bedrag op internet te koop zullen zijn. Maar die voor sommige mensen onbetaalbaar blijven.
 

Geen opmerkingen :